Gdzie go szukać?

Wykorzystywano go do produkcji płyt dachowych i elewacyjnych oraz rur. Ale nadal znaleźć go można także w postaci płyt na balkonach, w rurach wodociągowych i kanalizacyjnych, w przewodach wentylacyjnych i przewodach kominowych.
Jeszcze do niedawna stosowany był również w sprzętach używanych w domu – żelazkach, piecach akumulacyjnych czy płytkach kuchennych. Zresztą niewykluczone, że nadal ktoś korzysta z takiego urządzenia, nie zdając sobie nawet z tego sprawy.
Szacuje się, że w całej Polsce wciąż na usunięcie czeka kilkanaście milionów ton wyrobów, które zawierają ten szkodliwy minerał. Według publikowanych danych, na jednego mieszkańca naszego regionu przypada średnio aż 68 kilogramów wyrobów z azbestem.


Płyty faliste, czyli eternit – najbardziej znany wyrób zawierający azbest.
Fot. Archiwum

Minusy i plusy minerału
Azbest jest nazwą handlową. Z naukowego punktu widzenia to nic innego jak włókniste minerały z grupy serpentynów i amfiloli, występujących w formie włóknistych skupień. Pod względem chemicznym minerały te są uwodnionymi krzemianami różnych metali, takich jak magnez, wapń, żelazo, mangan, sód, glin i in.
W zależności od metali, z jakimi związane są krzemiany, wyróżnia się kilka typów azbestów o różnych szkodliwościach dla zdrowia:
• niebieski (krokidolit) – najgroźniejszy,
• biały (chryzotyl) - szkodliwy, powszechnie stosowany w przemyśle,
•  brązowy (amosyt) - mniej szkodliwy, powszechnie stosowany w przemyśle.
Choć jest niebezpieczny, przez wiele lat doceniano głównie jego zalety, bo jest praktycznie niezniszczalny – nie reaguje na wysokie temperatury, działanie mrozu, kwasów i substancji żrących i wodę morską, jest odporny na ścieranie, ma dużą sprężystość i wytrzymałość mechaniczną. Jest również izolatorem termicznym i elektrycznym. Jednak skutki, które mogą wywołać wyroby zawierające azbest, przyćmiły te cudowne właściwości.