Niczym nie skażony artysta

Wspomnienie o malarzu Heniu Mądrawskim
Nie było Go już wśród nas – stałych bywalców Galerii „Punkt” Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki przy ul. Chlebnickiej 2 w Gdańsku.
Tak to ładnie wszystko wyglądało. Na zaproszeniu zdążono jeszcze – tuż przed drukiem – dopisać:
„HENRYK MĄDRAWSKI
Wspaniały Artysta, nasz Przyjaciel i Kolega
odszedł 18 lutego 2009 r.”

Ten tekst – pod szalonym w kolorach, pełnym temperamentu i nasączonym erotyką – pejzażem kłuł w oczy i czytano go z niedowierzaniem. Wydawało się, że wejdzie zaraz,  trochę spóźniony” trzymając na smyczy ukochanego, kakaowego, spaniela. Z miłym, ciepłym uśmiechem, rozmarzony. Zatopiony – jak zawsze - w myślach, w bajecznym, może trochę niespokojnym, śnie.
Nie przyszedł.
- To był taki człowiek bardzo zaangażowany w sztukę - wspominał obecny na wernisażu, Włodzimierz Łajming, artysta malarz. – Bardzo często spotykaliśmy się tu, w GTPS. Uczestniczył w wielu konkursach. Stale mówił o sztuce, zatapiał się w artystycznych dyskusjach. Bardzo zżyty ze środowiskiem. Wymienialiśmy się pracami. Piękna postać. Wytrzymał do końca jako niczym nie skażony artysta.
- Robota, robota, kochał pracować - powiedział Andrzej Trzaska, artysta rzeźbiarz i malarz. Zajmowaliśmy się w latach 60. malowaniem reklam na ścianach według własnego projektu. Wykonalismy we dwóch – fałszowane scrafitto – na elewacji zewnętrznej Instytutu Maszyn Przepływowych PAN im. Roberta Szewalskiego przy ul. Fiszera we Wrzeszczu. Autorem projektu tej dekoracji był Kazimierz Ostrowski. Niedawno tamtędy przechodziłem i zobaczyłem, że malowidło pięknie oczyszczono, kolory ożyły. I nie zdążyłem o tym Heniowi Mądralskiemu powiedzieć.
- Henio uprawiał ekspresję abstrakcyjną, ale wychodził zawsze od realizmu, bo realizm bardzo lubił. – dodaje Ryszard Kul, artysta malarz. – W pewnym momencie, gdy przyszła nowa sztuka i wszyscy zaczęli się wstydzić tej tradycjonalnej pracy on pozostał przy upodobaniach. Prawie każdy plastyk wiele marnuje czasu. Heniek był wyjątkiem, nie zmarnował chwili. Siedzieliśmy, wypiliśmy po kielichu. On mówi: „Idziemy do pracowni, wypijemy jeszcze”. I – w międzyczasie – robiąc zakąski – coś robił przy obrazie. Poprawiał. Mówił: „Tu podmaluję, zmienię”. Piliśmy piwko i Henio w pewnej chwili mówił: „Idę”. Wiedziałem co będzie robił. Znikał na pół godziny, malował w tym czasie. Każda rozmowa z nim kończyła się na sztuce. O problemach artystycznych. Jak to powinno być pięknie na świecie. Był irracjonalistą. Uważał, że idealnie by było na świecie gdyby wszyscy kochali sztukę. To było jego marzenie.