Prof. Gomułka o Planie Rozwoju i Konsolidacji Finansów premiera Tuska: dokument polityczny

W tym sensie jest to przede wszystkim dokument polityczny, akcentujący dobre czy konieczne cele, a nie dokument programowy, który by też musiał pokazać sposoby realizacji takich celów.

Podstawowym celem rządu będzie zmniejszenie deficytu sektora finansów publicznych z poziomu około 6-7 proc. PKB w bieżącym roku do poniżej 3 proc. PKB  „pod koniec roku 2012”, czyli prawdopodobnie w r. 2013. Takie obniżenie jest istotnie konieczne, aby Polska mogła wejść do strefy euro od początku 2015 roku oraz aby relacja długu publicznego do PKB nie przekroczyła konstytucyjnego progu 60 proc. PKB. Wszystkie propozycje programowe rządowego dokumentu powinny być oceniane przez pryzmat tego, czy są na tyle znaczące, aby wyznaczony cel zrealizować.

Dokument mówi o dwóch regułach wydatkowych. Jedna odnosi się tylko do tzw. wydatków elastycznych. Będą one podwyższane w tempie inflacja plus 1 procent. Ale ogólne wydatki budżetowe mają być podwyższane w tempie „nie wyższym” niż średnioroczny wzrost PKB w poprzednich 5-ciu latach. Ta reguła oznacza utrzymanie (czy też niemal utrzymanie) relacji wydatków publicznych do PKB. Powstaje pytanie, w jaki sposób rząd zamierza zmniejszyć deficyt sektora finansów publicznych o ok. 3-4 punkty procentowe w latach 2011- 2013? Tego się dzisiaj nie dowiedzieliśmy. Dokument mówi ogólnikowo o jakichś inicjatywach ustawowych, ale nie informuje o ich potencjalnych skutkach finansowych.

Takie zmniejszenie byłoby możliwe tylko wtedy, gdyby albo PKB rósł w tym okresie nadzwyczaj szybko, albo też gdyby wzrastało dość znacznie obciążenie gospodarki podatkami i składkami, albo miała miejsce jakaś kombinacja obu tych czynników. Ale jak dotąd MF zakładało bardzo umiarkowane tempo wzrostu PKB w latach 2011-2012. W dokumencie mówi się o kasach fiskalnych dla lekarzy i prawników oraz nieco większych wpływach z VAT-u, ale w sumie będą to skromne dodatkowe dochody.

Premier i ministrowie mówili też o zamierzeniach długoterminowych w obszarze finansów publicznych. Chodzi przede wszystkim o kontynuowanie reform emerytalno-rentowych w obszarze mundurowym oraz KRUS, a także o podnoszenie wieku emerytalnego. Słabością planu jest to, że reformy te mają być realizowane w sposób niezwykle stopniowy, w dodatku przez przyszłe rządy i parlamenty.