„Magiczne miejsca” w Luzinie

Najcenniejszymi reliktami z czasów Gotów, z I-III wieku są kamienne kręgi w Węsiorach koło Sulęczyna. Znane SA także kurhany w Odrach. Cmentarzyska stały się dzięki zabiegom miejscowych władz wielką atrakcją turystyczną. Jednakże podobną atrakcją może już wkrótce być Luzino, gdzie znajdują się także cenne pozostałości, relikwie o dużej wartości archeologicznej.
Lasy wejherowskie obejmujące małe miejscowości kaszubskie: Luzino, Linia oraz Bożepole Wielkie kryją wiele tajemnic. Należą do nich odkryte niedawno kurhany z XI wieku, które znajdują się w lasach niedaleko Luzina. Kamienne kręgi badał znany archeolog, prof. Adam Ziółkowski z Uniwersytetu Warszawskiego. Stwierdził, że innych takich zabytków z wczesnego średniowiecza na Pomorzu nie ma.
- Okoliczne lasy chronią jeszcze inne ciekawe miejsca, które do tej pory znane są jedynie leśniczym i nielicznym wtajemniczonym – powiedziała archeolog Janina Kurowska z Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubsko-Pomorskiej w Wejherowie. Są wśród nich pozostałości po piecach, które służyły do wypalania materiałów ceramicznych oraz miejsca do wypalania węgla. Zachowały się w świetnym stanie, gdyż są osłonięte przez drzewa.
Jest to dla archeologów wielka gratka i wyzwanie, aby zbadać sprawę, opisać oraz przygotować do zwiedzania przez turystów. Na północnych Kaszubach takiej atrakcji nie ma.
Zabezpieczeniem terenu, gdzie odkryto grobowce chce zająć się archeolog pani Janina Kurowska, z zawodu archeolog, pracująca w Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubsko-Pomorskiej w Wejherowie. Jest ona zafascynowana odkryciem w Luzinie. Uważa, że to może być hit turystyczny. Pracy jest dużo, trzeba wykonać rekonstrukcję grobowców, przygotować opisy historyczne tego rejonu. Konieczne są działania marketingowe, aby spopularyzować te nowe „magiczne miejsce”.
Na razie miejsce jest znane tylko osobom wtajemniczonym. Potrzebnych jest zatem więcej informacji o tych archeologicznych skarbach, aby turyści mogli znaleźć te miejsca.
- Połączenie pięknej przyrody i tych atrakcji może być kołem zamachowym dla miejscowej agroturystyki – mówi leśniczy Marian Kaliszewski. - W rejonie Bożegopola są zachowane przez kilkaset lat piece do wypalania węgla drzewnego.