- Prezydentura Lecha Kaczyńskiego wynikała z Jego postrzegania Polski – mówi Maciej Łopiński współzałożyciel i prezes Ruchu Społecznego im. Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego. - Miała ona źródła w Jego wizji państwa. Spójnej i całościowej. Wizji Polski solidarnej i nowoczesnej. Świadomej własnej godności, bez kompleksów wypracowującej swoją pozycję w Europie. Polski liczącej się na arenie międzynarodowej. Miała swoje źródła w wizji narodu dbającego o dobro wspólne, w wizji społeczeństwa otwartego, dumnego z przeszłości, ale budującego dostatnią przyszłość.
Wśród zapisów testamentu Prezydenta szczególne miejsce zajmuje patriotyzm. Poczucie narodowej tożsamości oparte o historię, dawną i najnowszą, historię naszych zwycięstw, ale i porażek, historię naszej uporczywej walki o wolność. Lech Kaczyński mówił o patriotyzmie, „który jest wpatrzony w przyszłość, ale który musi mieć korzenie w przeszłości, musi mieć pamięć, bo nie ma patriotyzmu bez pamięci”.
Ale pod pojęciem patriotyzmu rozumiał także patriotyzm dnia codziennego. Ten właśnie patriotyzm, który stopniowo i systematycznie wznosi najważniejszą narodową budowlę: państwo. Mówił o sobie: „Jestem państwowcem”. Nie był etatystą. Jako uczestnik opozycji demokratycznej, jako człowiek „Solidarności” rozumiał i doceniał wartość obywatelskiej inicjatywy, ale zarazem zdawał sobie sprawę, że najbardziej namacalnym dziełem narodu jako wspólnoty obywateli – jest państwo.
Uważał, iż państwo nie może uciekać od odpowiedzialności i redukować ad absurdum swoich funkcji. A państwo, które nie zapewnia obywatelom poczucia bezpieczeństwa, zaniedbuje swoje najbardziej fundamentalne obowiązki.
Aby być sprawnym i skutecznym podmiotem polityki, państwo musi należeć do wszystkich obywateli. Był niezwykle wyczulony na zagrożenia jakie płyną z nieuzasadnionych przywilejów i towarzyszącego im poczucia bezkarności. Tylko państwo, które swego najsłabszego obywatela traktuje tak samo jak najmożniejszego jest godne akceptacji i zdolne do służenia całemu społeczeństwu. O tym demokratycznym i egalitarnym państwie, państwie równych szans, mówił 3 maja 2009 r. na pl. Zamkowym:
„Polsce potrzebna jest dzisiaj ciężka praca […] nad uzdrowieniem państwa, które musi dawać ochronę słabszym i nie bać się silnych. Bo wobec Rzeczypospolitej, wobec Polski wszyscy obywatele są równi […] Jako prezydent Rzeczypospolitej dziś […]chciałbym stwierdzić: będę robił wszystko, żeby nasz kraj szedł drogą demokracji, aby polskie państwo było silne, aby potrafiło chronić słabszych, aby traktowało swoich obywateli równo, aby zwyciężała uczciwość, a nie cynizm i draństwo”.
Prezydent uznawał, że obowiązki obywateli wobec państwa pozostają w ścisłym związku z wypełnianiem przez państwo jego obowiązków, a zwłaszcza obowiązku zapewnienia obywatelom bezpieczeństwa. To bezpieczeństwo traktował wielowymiarowo: od zwalczania przestępczości i sprawnej armii, przez dywersyfikację dostaw energii, ochronę wolnego obrotu gospodarczego, aż po obronę instytucji i praw zapewniających bezpieczeństwo zdrowotne i socjalne.
Traktował państwo jako istotną wartość. Mówił:
„To jest mój przekaz na dzisiaj: państwo polskie. Państwo, które od pięciu i pół wieku zwiemy Rzeczypospolitą. To wartość, na której dziś się trzeba skoncentrować, która jest tak ważna, że od sprawności tej Rzeczypospolitej, tego właśnie państwa, zależy nasze przyszłe powodzenie”.
Realny powrót do ideałów Lecha Kaczyńskiego pozwoli wyprowadzić nasz kraj z kryzysu, którego tragicznym symptomem była katastrofa smoleńska i to co po niej nastąpiło. Słabości państwa i jego instytucji dowodzą też coraz to nowe afery powiązane z osobami na różnych szczeblach władzy. Z tym zjawiskiem także Lech Kaczyński nieustępliwie walczył, podczas całej swojej drogi życiowej.
Idee i dokonania Prezydenta, wybitnego męża stanu, są dla Ruchu czynnikiem integrującym, dającym poczucie wspólnoty politycznej. Te idee staramy się utrwalić, upowszechnić, nasycić nimi bieżącą politykę. Dokumentując – z jednej strony – dorobek ideowy Lecha Kaczyńskiego, Jego działalność publiczną, z drugiej dążąc do wyjaśnienia wszystkich okoliczności katastrofy smoleńskiej, do godnego upamiętnienia jej ofiar. Staramy się też mobilizować aktywność publiczną, poszerzać forum dialogu politycznego, tworzyć płaszczyznę współpracy różnych podmiotów. Ruch jest więc zorientowany w stronę jutra, tak jak zorientowany był nowoczesny patriotyzm Lecha Kaczyńskiego. Zakorzeniony w przeszłości, ale patrzący w przyszłość.
Ruch Społeczny im. Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego jest podmiotem politycznym. Nie uciekamy od tej identyfikacji. Nie jest jednak partią. Gromadzi ludzi, którzy chcą być aktywni publicznie, choć niekoniecznie w szeregach partii.
Najbliższy przyjaciel Brata...
– Znam Macieja Łopińskiego od wielu lat – powiedział Jarosław Kaczyński, prezes Prawa i Sprawiedliwości. – Był najbliższym przyjacielem mojego Brata. Uważam, że Leszek miał szczęście, iż mógł mieć go przy sobie. Wszyscy pamiętamy słowa wypowiedziane przez Macieja 17 kwietnia 2010 r. na placu Piłsudskiego.
Cieszę się, że to właśnie Maciej Łopiński kieruje pracami Ruchu Społecznego im. Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego. Dzięki temu mamy gwarancję, iż pamięć o Leszku nie zginie, a z przesłania wynikającego z Jego życia, myśli i działalności, skorzystają kiedyś miliony Polaków.
Dziękuję Maciejowi za to, co zrobił dotychczas. Doceniam też, że kandyduje do Sejmu, gdyż niewątpliwie swoją osobą dodaje jej wartości. Człowiek z tak pięknym życiorysem, z olbrzymim doświadczeniem społecznym i politycznym, nabytym między innymi w pracy u boku mego Brata, jest dla nas najlepszym z możliwych sojuszników.
Polityk serio
Maciej Łopiński, działacz opozycji, aktywny uczestnik podziemnej „Solidarności”; redaktor, publicysta, menedżer. Przyjaciel Prezydenta, sekretarza stanu, szef gabinetu Prezydenta RP. Obecnie lider Ruchu Społecznego im. Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego.
17 kwietnia 2010 na placu Piłsudskiego w Warszawie, podczas warszawskiej ceremonii pogrzebowej ofiar katastrofy smoleńskiej, wygłosił osobiste wzruszające pożegnanie, występując zarazem w imieniu wszystkich pogrążonych w żałobie współpracowników i przyjaciół pary prezydenckiej.
Pomorzanin. Z wykształcenia polonista, dziennikarz m.in. tygodnika „Czas” (1975-1981), zlikwidowanego w stanie wojennym za sprzyjanie przemianom w Polsce.
W stanie wojennym redagował „Solidarność – Pismo Regionu Gdańskiego” oraz doradzał władzom zdelegalizowanego związku. Publikował w prasie emigracyjnej. W 1984, razem z dwoma współautorami, napisał słynną „Konspirę. Rzecz o podziemnej »Solidarności«”, w której opisał sytuację w kraju oraz sugestywnie przedstawił codzienne życie ukrywających się przywódców „S”.
W 1988 uczestniczył w strajkach w Stoczni Gdańskiej, był członkiem Regionalnej Komisji Koordynacyjnej „Solidarności”, gdzie współpracował z Lechem Kaczyńskim. Po 1989 pełnił funkcję redaktora naczelnego „Tygodnika Gdańskiego”. Następnie objął stanowisko wiceprezesa zarządu największej w regionie spółki medialnej „Prasa Bałtycka”, a w 1998 prezesa zarządu Agencji Rozwoju Pomorza S.A.
Zobacz: Polska solidarna - nowoczesna i bezpieczna
Zobacz: Słupki z piątku
Napisz komentarz
Komentarze