Daleka droga

- Jaka była geneza powstania Fundacji?
- Był to pomysł grupy zaprzyjaźnionych osób. Byli i są wśród nas lekarze pracujący w Akademii Medycznej w Gdańsku, urzędnik na emeryturze, bibliotekoznawca. Pierwszą wiceprezes była działająca wciąż z nami dr med., psychiatria, Wiesława Świca. Prof. dr hab. med., Piotr Świca jest przewodniczącym Rady Fundacji. Niektórych z nas, w tym mnie, mama cierpi na chorobę Alzheimera, bezpośrednio dotknął problem zaburzeń psychicznych członków rodziny. Ale od własnych doświadczeń do podjęcia działania jest daleka droga. Mieliśmy rozeznanie, że osoby z tego typu schorzeniami nie mają się dokąd zwrócić o pomoc, nie są odpowiednio zaopatrzone, zwłaszcza na terenie wiejskim powiatu gdańskiego. Palący problem jest zwłaszcza po wyjściu chorych ze szpitali. Pomagamy także rodzinom podopiecznych.

- Osobom z jakimi schorzeniami niesie pomoc Fundacja?
- Zaburzeniem psychicznym jest ciężka choroba psychiczna, anoreksja, niedorozwój, nerwica, Alzheimer i in. Po wyjściu ze szpitala osoby te trafiają do naszego ośrodka, gdzie prowadzimy tak zwaną opiekę środowiskową, która jest kontynuacją leczenia szpitalnego. Podopieczni przyjeżdżają na 7.30 i przebywają do 15.30. Stale uczęszcza do naszego ośrodka – większość dowozimy własnym środkiem transportu - około pięćdziesięciorga pacjentów. Otrzymują pomoc psychologa, terapeutów. Nasza siedziba do niedawna mieściła się w Pruszczu Gdańskim. Właśnie przenosimy się do Domu Podcieniowego w Kolniku w Gminie Pszczółki na trasie z Gdańska do Tczewa.

- Jakie formy działania podejmuje Fundacja?
- Oprócz stałej opieki realizujemy różnego rodzaju projekty. Aktualnie jeden z nich jest skierowany do osób starszych i dofinansowuje go Pomorski Urząd Wojewódzki. Projekt drugi – adresowany do dzieci - dofinansowuje Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Mamy czternaścioro pracowników zatrudnionych na umowie o pracę, kilkoro jest na umowach o dzieło. Zarząd i Rada Fundacji pracują społecznie.

- Jakie są zauważalne efekty działania Fundacji?
- Po dwóch latach pracy z niepełnosprawnymi z gminy Trąbki Wielkie raz w tygodniu zaczęliśmy dostrzegać, jak oni się do nas garną. Wyciągnęliśmy tych ludzi z domów. Wcześniej nie wiedzieli, że mogą korzystać z takiego wsparcia. Olbrzymią satysfakcję sprawia, gdy się widzi, że te osoby się zmieniają, uspołeczniają, zaczynają funkcjonować wspaniale. Działać naprawdę warto. Marzymy o założeniu pensjonatu dla osób starszych.