Mandat za brak uśmiechu

Każdy ma prawo być zmęczony z przepracowania. W upalne, lipcowe przedpołudnie nabiegałem się po starogardzkim Rynku. Weryfikowałem pewną tezę aby obalić stereoptyp. Nazbierałem sporo informacji i aby je usystematyzować przysiadłem na ławeczce przed wejściem do Ratusza. Zagłębiłem się w analizie.
- Ależ pan zapracowany. Przyda się chwileczka odprężenia. Czy mogę się przysiąść - usłyszałem ciepłoradiowy, żeński głos.
- Mhm...- mruknąłem, nie unosząc wzroku znad zeszytu.
- Wlepiam panu mandat - ciepły głos zmienił się nie do poznania. - Mandat za brak uśmiechu.
Młoda, ładna i serdecznie uśmiechnięta dziewczyna bezceremonialnie usiadła obok mnie.
- Wszystkim smutasom trzeba by wręczać mandaty za brak uśmiechu. Proszę się uśmiechnąć Nie ma pan przecież kłopotów z paradentozą - perorowała jak nakręcona katarynka. - A gdyby nawet miał pan takie kłopoty, to jest na to rada. Przynoszę ją panu. Specjalny, rewelacyjny preparat. Cena sugerowana do detalicznej sprzedaży to tylko 49 zł. Czy zapłaciłby pan tyle za możliwość pięknego uśmiechania się? Ale moja firma proponuje coś więcej. Dzisiaj mogę sprzedać panu tubkę tego preparatu za jedyne 29 zł. Prawda, że rewelacyjna propozycja. Nareszcie pan się uśmiechnął. Dziękuję. 
Magda przyjechała dzisiaj z Bydgoszczy. Grupa czteroosobowa biega od rana po Starogardzie. Taki wakacyjny zarobek. Za sprzedaną tubkę dostaje 3,50 zł. Na rękę. Jutro inne miasto. Jakie? Dowie się dopiero wieczorem.
- A Starogard bardzo mi się podoba - mówi Magda. - Jestem tu pierwszy raz w życiu. Jest czysty. Bardzo dużo kwiatów na ulicach. Ratusz też jest piękny. Dużo bogatych sklepów. Wspaniała Galeria Szwarc. Ludzie też są mili. Już kilka tubek sprzedałam. Tylko powinni się więcej uśmiechać. No to przekonałam pana do zastosowania kuracji odsmętniającej? Kupi pan tubkę?
Magda ściska smukły kartonik z cudownym specyfikiem na paradentozę. Uśmiecha się od ucha do ucha. Całkiem zapomniałem o mojej analizie weryfikującej stereotypy. Rozmawiamy o wakacyjnych pracach młodych Polaków. O konieczności zarabiania na opłacanie drogiego studiowania. O odkładaniu na mieszkanie. O marzeniach, które są najzwyczajniejszymi planami. Rozmawiamy pogodnie. Z uśmiechniętym dystansem. Przechodnie też się do nas uśmiechają. Życzliwie. Magda próbuje obalić kolejny stereotyp. Stereotyp smutnego Polaka. Dobry pomysł, mandat za brak uśmiechu. Brawo, Magda.
Marzy mi się stereotyp Uśmiechniętego Kociewiaka. Jo, to sie da.